Israel Shamir

Ideas that will Derail the descent to Barbarity

Wikileaks shtegton në Lindje!

(Një paraqitje në Mediastan , një film rruge i Wikileaksit. Filmi u shfaq për herë të parë në Londër në Festivalin e Filmit Raindance me 1 Tetor 2013, në një Festival të Moskës një javë më vonë.)
Një bandë e larmishme prej pesë gazetarëve në të tridhjetat e hershme ngasin një makinë nëpër shkretëtirat dhe malet e larta të Azisë Qendrore. Në mes një pejsazh që të lë pa frymë,  ata kalojnë tunele të pakalueshme, kthesa të pjerrta, kopetë e deleve nëpër rrugë, vizitojnë  kryeqytetet e republikave të reja që erdhën në ekzistencë që nga rënia e Bashkimit Sovjetik, takuan njerëz interesantë dhe diskutuan rreth  lirisë së fjalës dhe të kufijve të saj. Një film rruge par excellence, një Doracak për Fillestarët nga Wim Wenders, por në një mjedis më të mirë.
Së shpejti ne mësojmë se nuk është një doracak i këndshëm.  Këta të rinj janë dërguar në një kërkim në vende të largëta nga gjeniu rebel, Julian Assange, rob i Ellingham Hall në Anglinë Lindore.  ( Ngjarjet shpalosen dy vjet më parë, para arratisjes së Julianit në Ambasadën e Ekuadorit. ) Assange bën disa dalje në film, dhe një nga skenat, një shëtitje të shpejtë natën në pyll, është një perlë e artistike, si Johannes, drejtori Wahlstrom (suedez në bandë ), përcjell urgjencën dramatike dhe përfshirjen e Julianit në kinematografi.  Assange flet për redaktorët nëpërmjet Skype , dhe argumenton me bashkë-punëtorët e tij në lidhje me qëllimin e ushtrimit të tërë. Kështu mësojmë se qëllimi i partisë  është për t’i ofruar kabllot Departamentit të Shtetit, në mënyrë që popujt e këtyre vendeve do të dijnë të vërtetën, pra se si ata perceptohen nga pushteti perandorak. Kjo e vërtetë është për të çliruar ata, por ata kanë nevojë për një ndërmjetës: Mediat.
Dikush ka për të zgjedhur, përkthyer , shpjeguar dhe publikuar kabllot në mënyrë që ato do të arrijnë në audiencën e synuar.      Misionarët  e Assange-s  takohen me redaktorët e gazetave, agjencitë e lajmeve dhe radio stacioneve, dhe t’u ofrojë atyre ngarkesën e tyre joshëse dhe të rrezikshme, falas. Shumica refuzojë ofertën. Ata janë shumë ngushtë të lidhura me strukturën e pushtetit amerikan. Disa i  marin ato, por ne nuk mësojmë nëse ata në fakt dinë t’i përdorin ato. Unë personalisht kam pasur fatin e mirë në përhapjen e këtyre kabllove në Rusi, me mediat vibrante dhe me sentimente anti – amerikane.  Udhëtarët tona lehtë pranojë se mediat e Azisë Qendrore nuk janë aq të lira, por është një kthesë që i paraqitet ngjarjet që ata më vonë do t’i zbulojnë se mediat e fuqishme Perendimore janë në njëfarë mënyre të barabarta në korrupcion.
Zona ku ata udhëtojnë është e përbërë nga Taxhikistani, Turkmenistani, Kazakistani, Kirgistani, Afganistani, dhe ata merren me mediat lokale, si ato shkojnë: si vëhet titulli, Mediastan. Udhëtarët tanë  mësojnë se SHBA-ja zakonisht i paguan këto media lokale që të publikojnë artikuj të favorshme për SHBA, disa prej këtyre artikujve janë botuar më parë në Rusi, dhe ribotuar më pas në botime lokale, në mënyrë që ato të paraqiten me më shumë autoritet. Disa prej kryeredaktorëve aktualisht banojnë në SHBA dhe kontrollojnë botimet e tyre nga distanca. Në Turkmenistan ata do të vizitojnë një zyrë qendrore të gazetës, ku çdo numër i gazetës mbart një foto me ngjyrna të presidentit të tyre në faqen e parë, dhe redaktori i tregon vizitorëve të tij se ai nuk është në kërkim të telasheve. Duke lënë zyrën e tij, ata me makinë kaluan përmes një rindërtimi në  Ashgabat, që filloi nga zeroja, një çudi arkitektonike e shtëpive prej mermeri dhe me rrugë të pastra, të gjera. Me sa duket jo të gjitha të ardhurat e gazit natyror shkojnë  jashtë vendit, dhe kjo duket se është një zhvillim pozitiv. Megjithatë , vizitorët tanë përfundojnë duke u dëbuar nga republika, vetëm në rast.
Në Kazakistan, ata hasin punëtorët e naftës Zhanaozen, të cilët ishin  një grevë të gjatë urie: Asnjë nga mediat nuk raportoi për këtë  zhvillim, derisa një muaj më vonë, pasi ata u shpërndanë nga plumbat. Një duzinë grevistësh u vranë, shumë janë plagosur dhe edhe më shumë janë burgosur. Ky film është shquar sepse ruan vuajtjet dhe ankesat e punëtorëve të naftës para represionit të dhunshëm. Edhe më pas, drama e punëtorëve të naftës ekspozohet shumë pak, sepse ata punonin për kompanitë e naftës perëndimore, dhe presidenti, z Nazarbajev, është konsideruar miqësor ndaj Perëndimit. Për mediat kryesore, parada e homoseksualëve është krenari, ajo ka vlerë më të madhe si lajm se një grevë urie e punëtorëve.

     Udhëtarët të takohen, gjithashtu,  me një karakter tjetër shfrytëzuar nga Wikileaks, me një të burgosur që u lirua Guantanamo. Wikileaks kishte publikuar dosjen e tij të fshehtë të CIA-s ( mes tjerash ). Ky ishte një burrë i pashëm, i madh, i zymtë, me mjekër i cil kaloi pesë vjet në atë kamp djallëzor, ai na tregoi, bandës tonë, jetën e tij në harresë , dhe ata i zbulojnë atij se pse ai u burgos – si Edmond Dantes i Kontit të  Monte Kristos, të burgosurve të Burgut të Guantanamos kurrë nuk janë treguar akuzat kundër tyre. Kur ai mëson se ai kishte qenë i mbyllur për kaq shumë kohë, thjesht sepse hetuesit amerikanë donin të mësonin prej tij disponimin në mesin e refugjatëve taxhik në Afganistan , ai u tërbua : ” A nuk mundën ata të më pyesni mua, dhe më lejoni të shkojë ? ”
Episodi Afgan qëndron i ndarë nga pjesa tjetër, por që është tërheqës për një film rrugor: ai lejon film- krijuesin për të kuptuar së bashku artikuj mjaft të ndryshëm. Në gjysmën e pushtuar të Afganistanit Verior, banda jonë vizitoi një kamp suedez, ku oficeri i shtypit suedez pranon se ata nuk kanë asnjë ide se pse ata janë atje në vendin e parë. Afganët duan ata të largohen, sepse suedezët nuk i japin ryshfet. Ne mësojmë se nën presionin amerikan , suedezët të bëjë diçka të ngjashme me ryshfet , në mënyrë që ata të qëndrojnë. Pse ata janë atje, për çka? SHBA-ja dëshiron që të lë përshtypje tek vendasit me vullnetin e mirë të suedezëve, pa asnjë shpenzim për vete.

Në një episod disi komike, Johannes përpiqet të shtyjë kabllot e tij  në krye të Radio Lirisë, rrjeti propagandistik në pronësi dhe i financuar nga SHBA-ja. Ai është informuar solemnisht se Radio Liria gëzon lirinë e plotë të shprehjes, mund të diskutojnë çdo subjekt, dhe nuk njeh censurën. Johannes ka mundur edhe i ka ofruar kabllot në ambasadën amerikane !
2
Fusha e Mediastanit nuk është e mbyllur nga malet e larta, ajo shtrihet gjatë gjithë rrugës për skaj të lumit Hudson dhe Thames, sepse  Wahlstrom plotëson me dy njerëz të mbarë në krye të zinxhirit ushqimor Medial: Në Londër, kryeredaktor i The Guardian, Alan Rusbridger dhe në Nju Jork, atëherë redaktori ekzekutiv i New York Times, Bill Keller. Të dy janë të qetë, të lëmuar, të sjellshëm dhe ata kanë përgjigjet e tyre, por ata janë servilë ndaj pushtetit sikur që është redaktori i përulët i Stan -News.
Guardiani ka luajtur një pjesë të ndërlikuar në historinë e Wikileaksit, një pjesë ka gjasa për të përsëritur tani me Snowden . Në rastin e Snowdenit,  shkruan e botuan materiale e tij, më parë i verifikimit ato me NBA, nxiti atë që të zbulojë identitetin e tij , rriti ” e reputacionin progresiv”, dhe në fund , e porositi Luke Harding, për të shkruar një libër. Ata fituan me shërbimet e inteligjencës, me lexues  të besuar, dhe ka të ngjarë të përfundojë deri në shkatërrimin njeriun.
Ata e bënë të njëjtën gjë me Julianin: ata kanë përdorur sende të tij , e kanë verifikuar atë, e kanë censuruar atë që t’i përshtatet agjendës së zotërinjve të tyre ‘ , dhe më pas publikuan të gjitha papastërtitë mbi atë që ata mund të gjenin, duke e diskreditiuar sa kishin mundur. The New York Times-i ishte edhe më keq, se ata bashkëpunuan me CIA-n dhe Pentagonin vazhdimisht dhe kanë përkrahur plotësisht Assange-n.      Lexuesit  e CP ishin në gjendje për të ndjekur këtë sagë unike në kohë reale, që nga fillimi i tij, ndoshta më mirë se kushdo në bloge.  Ata mund të mësojnë se si kabllot janë botuar , dhe si the Guardiani i mori   shënime konfidenciale policore suedeze dhe shtrembëruan përmbajtjen.   Disa muaj më vonë, të dhënat u bënë publike, një faqe suedeze.. Ruajtësi tendencioz, titullohej, kabllot e fituara nga Manning dhe të dorëzuar nga Assange . Njerëzit e zakonshëm rrallë lexojnë përtej titujve.

Pra, Guardiani i përshkruan zakonisht vërejte të caktuara Wikileaksit ndaj zyrtarëve amerikanë, si ju mund të shihni këtu, më shpesh në mënyrë që të minojnë Rusinë dhe të delegjitimojnë  presidentin e saj. Vetëm tani ne mund të kuptojmë arsyen e këtyre sulmeve të pamëshirshme mbi Putinin, – vetëm ai kishte vullnet të fortë të mjaftueshme për të frenuar sulmin e afërt të SHBA-ve ndaj Sirisë, dhe në këtë mënyrë të sinjalizojë fundin e hegjemonisë amerikane.
3. Kabllot e Azisë Qendrore kanë qenë më interesante, sepse, disi,  ambasadorët e SHBA-së në rajon ishin të pakujdesshën, madje brutalisht të sinqertë, në komunikimet e tyre me Departamentin e Shtetit . ” The Guardian i ka mbledhur qëllimisht pjesët e kabllove të publikuara për të fshehur provat e korrupsionit [ nga kompanitë Perëndimore në Azinë Qendrore ] “.

Filmi shfaqet vetëm në kohë për t’u pëputhur me shfaqjen e parë të të Filmit të Holivudit  me titull The Fifth Estate, që ka të njëjtën temë.  Kjo nuk është një rastësi: Assange ishte shumë i pakënaqur me projektin e Holivudit dhe ai e tha në mënyrë të hapur për prodhuesit e tij, drejtorit të filmit  dhe për aktorin i cili luajti pjesën e tij. Ai me mençuri vendosi të mbajë duart e tij jashtë Mediastan: ai refuzoi të marrë të pjesë në mënyrë krijuese, kështu filmi duhet të jetë e pavarur. Kjo nuk është patjetër një film grupor, me një prinjës, guru,:figurë qendrore nuk është Juliani, por media.
Filmat janë shumë të ndryshëm. Ky film (The Fifth Estate) është i bazuar në një tregim të bashkë –punëtorit të Assanges , i cili u kthye në  armik dhe rivali, Daniel Domscheit – Berg, dhe që  e prodhojë me një buxhet, sipër—mesatares,  prej $ 40 milion (dollarë), ndërsa Mediastan është bërë nga drejtori i ri,  Johannes  Wahlstrom, një mik i Assanges, me një buxhet nga xhepi i vet. Drejtor i Fotografisë  dhe të tjerë të përkushtuar kanë aftësi, por mungojnë burimet, anëtarët e ekuipazhit kanë punuar falas.

Pavarësisht nga të gjitha këto vështirësi, ata patën sukses në prodhimin e një thrilleri të fuqishëm dhe të bezdisshëm për njeriun që mendon, është një kërkim epik për të ofruar të vërtetën e gjallë për ata që nuk kanë dëshirë.
Filmi zë një vend shumë të veçantë të një dokumentari që përdorë të gjitha mjetet e një filmi artistik : ai është dinamik , i pasur me nuanca , një kënaqësi për sytë dhe ushqim për mendjen, fotografi të bukura nga kamera e rusit virtuoz, Feodor ( Theo për miqtë e tij ), Lyass PD për suksesin e fundit në kinemanë ruse, Dukhless. Drejtori, Johannes Wahlstrom – ( Unë nuk guxoj të them se sa i mrekullueshme është ai, për shkak se, sipas të gjitha gjasave, ai është djali im ) – ishte sjellë deri në Izrael , dhe u zhvendos në Suedi me nënën e tij suedeze, kur ai ishte 12 vjeçar. Ky është filmi i tij i parë i plotë, ai ka punuar më parë në TV suedez dhe ka redaktuar një revistë. Ai është njëri prej këtyre burrave trima të rinj të cilët dëshirojnë për të rregulluar botën, duke i dhënë asaj një regull.
Unë ju sugjeroj që të shihni këtë film, do kënaqeni duke shikuar këta të rinj të bukur, pejsazhe të egra dhe toka të largëta, për të mësuar më shumë rreth asaj se si Wikileaks ka ndryshuar botën.
( Redaktimi gjuhësor nga Ken Freeland)
Israel Shamir jeton në Moskë.

Featured Posts

The Liberation of the Slaves

Donald Trump’s electoral victory unleashed pent-up tectonic energies on the unprecedented scale. The world has been changed, much more than ...

Read More

A Syrian Breakthrough

The Russians and their Syrian allies have cut the main supply line of the rebels to the north of Aleppo, ...

Read More

If They Are Bombed - They Are Daesh

President Putin is a pirate, no less. In his declaration at the UN, he stole President Bush Jr’s copyrighted 2001 ...

Read More

Evan El-Amin  /  Shutterstock.com

Les guerres de genre de H. Clinton

Est-ce que les hommes qui votent pour H. Clinton vont finir en enfer ? Je n'en suis pas sûr. Nous savons ...

Read More

Ryan Rodrick Beiler / Shutterstock.com

Autumn in Palestine

Autumn is beautiful in Palestine: overripe blue-green figs, unpicked pomegranates pecked by birds, heavy grapes turn red. Now is the ...

Read More

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Israel Shamir © 2016 Frontier Theme